Poetry International Poetry International
Poem

Threa Almontaser

MY FATHER FINDS HOME THROUGH THE BIRDS

MIJN VADER VINDT THUIS DOOR DE VOGELS

Duiven op Broadway volgen hem als gevleugelde bewakers. Hij onderhandelt  
met een tuinvink om ons te pikken 

                    als we vloeken. Iemands tortelduifjes zijn losgelaten  

                                         in de hood & mijn vader lokt ze 

met een gefloten lied, het zachte kloppen
 
van zijn hart. Langs gebroken bladlicht verwondert hij zich over de eenzame vlucht van een havik 
 
in de leegte, zijn gevederde borst 
een qibla. Hij kan zijn voetafdrukken niet nasporen.  
 
                    Hij wil nog steeds ergens thuishoren, zelfs na vertrek.  
 
         Hoe weet een Baba wanneer te blijven, & wanneer het nest te ontwarren? 
         Hij groeide op tussen de oude zaitoun

                               & kijk hoe ze hun olie  
 
                                          op zijn armen morsen 

         als een invasieve soort. Ik pik zoekend naar iets dochterlijks,  
         iets dat zijn tanden  
 
                                niet zal breken, geen zaadjes achterlaat 
 
                                           in zijn schoenen. Ik verlang ernaar mijn vaderland op te hangen 
 
         aan de muur, het op te eten als een snavel die op schors hamert, de gewelddadige 
         honger. Dat iemand mij aanwijst op een kaart, diens vinger gebruikt 
 
         & zegt, Hier is ze. Darwish schreef, Woorden zijn een thuisland. Dus ik spoor mijn vader aan 
         te luisteren naar de woorden van een witte professor 
 
                                 over het dorp waar hij vandaan komt,  

                                           zodat hij zich minder alleen voelt. Het is verwonderlijk, woorden waar ik 
 
         een strik om zou doen, voor zijn moeders gebedskleed plaatsen.  
         Maar ergens op het platteland graaft een neef, roodborstig, 
 
         naar zijn been. De buurvrouw, grasspriet in haar mond, voedt haar kind  
         met spuug. Misschien is het hoe de man ‘bodem’ zegt, de wijze waarop hij karmijn gebruikt 
 
                                  om onze lemen huizen op te roepen. 
 
                                            Of misschien is het hoe hij  

         het middaglicht dat van de berg weerkaatst
 met vuur vergelijkt. Het Amerika van mijn vader 
         heeft een dikkere mist 
 
         dan die in de bossen van Jemen. Mijn vaders Amerika heeft een glazen ruit  
         waardoor hij iemand ziet die op hem lijkt 
 
                                  hij vliegt te snel vooruit, onthutst  
   
                                             & gevangen in de volle wind.  

         Ik bijt in olijfstenen om de migratie van mijn vader te voelen. 
         Ik gooi ze in vijvers 
 
         zoals Zeus zijn juweelorchideeën slingert, de hemel verlichtend. 
 
         Er is een roofvogel die vossenbont verzamelt in haar snavel, vastgehouden door  
         de lucht als grote, spookachtige 
 
                                   handen. Wie anders besluit zich uit te strekken  

                                                in het immense niets, dan datgene wat 

          zich volledig overgeeft? Er zit een onderwerping in vliegen, in de wind 
          die hem verzamelt, veren gespreid 
 
                                      & de hemel smekend om slechts een achtste

                                                van zijn stam te schenken om de zijne te noemen. 

MY FATHER FINDS HOME THROUGH THE BIRDS

Pigeons on Broadway follow him like winged guards. He bargains 
with a yard finch to peck us 

                     when we cuss. Someone’s love birds let loose 

                                         in the hood & my father calls them 

with a whistled song, the soft clapping
of his heart. Along broken leaf light, he marvels a hawk’s lonesome flight 

into the emptiness, its feathered breast
a qibla. He can’t trace his footprints. 

                      He still wants to belong, even after leaving. 

         How does a Baba know when to remain, & when to untwine the nest?
         He grew among the ancient zaytun his whole childhood

                                 & see how they spill

                                           their oil on his arms

          like an invasive species. I peck for something daughterful,
          something that won’t chip 

                                  his teeth, leave seed pits 

                                            in his shoes. I long to hang my homeland

         on the wall, eat it like a beak hammering at bark, the violent
         hunger. For someone to point me on a map, take their finger

         & say, Here she is. Darwish wrote, Words are a homeland. So I bring my father
         to listen to a white professor describe 

                                   the village his family comes from, 

                                             to feel less alone. It’s stunning, words I would wrap

         in a gift box, place in front of his mother’s prayer rug.
         But somewhere in the bucolic, a cousin digging, ruby-throated, searching 

         for his leg. The neighbor, grass in her mouth, spit-feeding
         her baby. Maybe it's how the man says soil, the way he uses crimson 

                                    to evoke our mud-brick homes. 

                                             Or maybe it’s how he compares noon 

         reflecting off the mountain’s fog to fire. My father’s America
         has a thicker mist 

         than those Yemen woodlands. My father’s America has a glass window
         where he sees someone like him, 

                                     flies forward too fast, concussed 

                                               & caught in the long wind. 

         I bite into olive stones to feel my father’s migration.
         I hurl them into ponds

         the way Zeus hurls his bolts of jewel orchids, lamping the sky. 

         There is a raptor collecting fox fur in her beak held by
         the sky like large, spectral

                                     hands. Who decides to extend 

                                                into the deafbarren gap, but the thing 

         that wholly gives in? There is a submission in flying, in the wind 
         that gathers him, feathers splayed 

                                     & begging the sky to grant 

                                                 just an eighth of its tribe to call his. 

Close

MY FATHER FINDS HOME THROUGH THE BIRDS

Pigeons on Broadway follow him like winged guards. He bargains 
with a yard finch to peck us 

                     when we cuss. Someone’s love birds let loose 

                                         in the hood & my father calls them 

with a whistled song, the soft clapping
of his heart. Along broken leaf light, he marvels a hawk’s lonesome flight 

into the emptiness, its feathered breast
a qibla. He can’t trace his footprints. 

                      He still wants to belong, even after leaving. 

         How does a Baba know when to remain, & when to untwine the nest?
         He grew among the ancient zaytun his whole childhood

                                 & see how they spill

                                           their oil on his arms

          like an invasive species. I peck for something daughterful,
          something that won’t chip 

                                  his teeth, leave seed pits 

                                            in his shoes. I long to hang my homeland

         on the wall, eat it like a beak hammering at bark, the violent
         hunger. For someone to point me on a map, take their finger

         & say, Here she is. Darwish wrote, Words are a homeland. So I bring my father
         to listen to a white professor describe 

                                   the village his family comes from, 

                                             to feel less alone. It’s stunning, words I would wrap

         in a gift box, place in front of his mother’s prayer rug.
         But somewhere in the bucolic, a cousin digging, ruby-throated, searching 

         for his leg. The neighbor, grass in her mouth, spit-feeding
         her baby. Maybe it's how the man says soil, the way he uses crimson 

                                    to evoke our mud-brick homes. 

                                             Or maybe it’s how he compares noon 

         reflecting off the mountain’s fog to fire. My father’s America
         has a thicker mist 

         than those Yemen woodlands. My father’s America has a glass window
         where he sees someone like him, 

                                     flies forward too fast, concussed 

                                               & caught in the long wind. 

         I bite into olive stones to feel my father’s migration.
         I hurl them into ponds

         the way Zeus hurls his bolts of jewel orchids, lamping the sky. 

         There is a raptor collecting fox fur in her beak held by
         the sky like large, spectral

                                     hands. Who decides to extend 

                                                into the deafbarren gap, but the thing 

         that wholly gives in? There is a submission in flying, in the wind 
         that gathers him, feathers splayed 

                                     & begging the sky to grant 

                                                 just an eighth of its tribe to call his. 

MY FATHER FINDS HOME THROUGH THE BIRDS

Sponsors
Gemeente Rotterdam
Nederlands Letterenfonds
Stichting Van Beuningen Peterich-fonds
Ludo Pieters Gastschrijver Fonds
Hendrik Muller fonds
Lira fonds
J.E. Jurriaanse
Literature Translation Institute of Korea
Partners
LantarenVenster – Verhalenhuis Belvédère