Poetry International Poetry International
Poem

Mona Kareem

The room of darkness

I am from darkness, my
homeland is an aging butterfly,
my prayers are the desert


I wash in rain’s spit.
In my prayers the sun
dances tip-toe.

*

My god on the brink of a death.
He the echo’s infraviolet.
He is a storm
that loves to talk.

*

I was born with a genetic defect,
one of twins: I
and solitude.
I shall gift you all a sad heart,
a burst eye, a foot
with twenty toes
and other limbs left me
by Time, my friend.

*

My father budded between sheets
of pouring rain, between
two moments of silence
from the widowed sky.

When I accepted him as a father
he made me paper angels
that I can beat easy
at hide-and-seek.

*

My father was the first volcano on earth
and our balcony the axis of the swirling rain
at the beginning of a feast day.
Our balcony was a rowboat of tears
sometimes sunk in childish clamour.
Our balcony: a life that left the city
and settled in a tub of imagination


In our new home
there is no balcony.

*

I saw new accessories
worn by the earth
and I saw houses shed their doors
to disassociate themselves
from loved ones parting.

*

I saw cities abandon their inhabitants,
the train lines creaking
on their back
and weeping the river to bid farewell.

*

I feel blood vagrant
in my veins.
I feel washrooms playing cards
atop my lighthouse head.

*

Words need someone
to scrub them with soap,
need looser clothes
and a stranger who won’t demand they smile.

*

In light
I see the darkness
I see my god
I see time
I see you


but I don’t see me.

Kamer van duisternis

Van duisternis ben ik
mijn vaderland is een oude vlinder
mijn gebeden, de woestijn.

Ik was me in spuug van regen
in mijn gebeden danst de zon
op de toppen van haar tenen.

*

Mijn god staat op de rand van dood
hij is de echo van ultraviolet
hij is de storm die houdt van kletsen.

*

Ik ben misvormd geboren
een van een tweeling:
de eenzaamheid en ik.

ik zal jullie een triest hart geven,
een blauw oog,
een voet met twintig tenen,
en andere ledematen
door mijn vriend de tijd achtergelaten

*

Mijn vader ontsproot uit verspilde regenbuien
tussen twee momenten van stilte
uit de hemel die weduwe werd

toen ik hem als vader accepteerde
maakte hij engelen van papier voor me
ik versla ze gemakkelijk
met verstoppertje.

*

mijn vader was de eerste vulkaan op aarde
en ons balkon het middelpunt van regenbuien,
aan het begin van een feestdag
ons balkon een roeiboot van tranen
die soms verdrinkt in het geraas van de kinderen
ons balkon is een leven dat de stad heeft verlaten
en in een bassin van verbeelding is gaan wonen


ons nieuwe huis
heeft geen balkon.

*

Ik zag nieuwe accessoires
gedragen door de aarde
ik zag huizen hun deuren verlaten
om niet betrokken te raken
bij het afscheid van geliefden.

*

Ik zag steden hun inwoners verlaten
de treinrails dringen aan
op hun rug
en huilen een rivier van afscheid.

*

Ik voel het bloed zwerven in mijn aderen
ik voel badhuizen die kaarten
boven de vuurtoren van mijn hoofd.

*

De woorden hebben nodig:
Iemand die ze schrobt met zeep,
wijdere kleding
en een voorbijganger die geen glimlach eist.

*

In het licht
zie ik het duister
zie ik mijn god
zie ik de tijd
zie ik jou



maar ik zie mij niet.

غرفة العتمة

من العتمة أنا، 
وطني فراشة عجوز
صلاتي الصحراء

أغتسل بلعاب المطر
في دعائي ترقص الشمس
على أطراف أصابعها.

*

إلهي على حافةِ موت
إنه تحت بنفسجة الصدى
إنه عاصفة
تجيد الثرثرة 

*

ولدت بعيبٍ خلقي
فكنت من توأمين:
أنا والوحدة

سأمنحكم قلباً حزيناً،
         عيناً مفقوءة،
         رِجلاً بعشرين إصبع
         وأعضاء أخرى
         تركها لدي صديقي الوقت 

*

تبرعم والدي بين زخات مطر مهدور
بين لحظتي صمت
خلفتهما السماء بعد ترملها

حين قبلت به أباً
صنع لي ملائكة من ورق
أستطيع بسهولة الفوز عليهم
في لعبة "الغميضة" .

*

كان أبي أول بركان على الأرض
وشُرفتُنا نقطة دوران المطر
في بداية نهار عيد،
شرفتنا زورق دمع
يغرق أحياناً في شغب الأطفال،
شرفتنا حياة هجرت المدينة
و سكنت في حوض خيال
....
....
في بيتنا الجديد
لا توجد شرفة

*

رأيت إكسسواراتٍ جديدة
ترتديها الأرض
ورأيت البيوت تتخلى عن أبوابها
كي لا تتورط
في فراق الأحبة.

*

رأيت مدناً تهجر سكانها،
تصر سكك القطارات
على ظهرها،
و تذرف النهرَ وداعاً..

*

أشعر بتصعلك الدم
في عروقي،
أشعر بحمامات تلعب الورق
فوق منارة رأسي

*

تحتاج الكلمات
لمن يفركها بالصابون،
تحتاج لملابسٍ أوسع
وعابر لا يطالبها بابتسامة

*

في الضوءِ:
أرى العتمة،
أرى إلهي،
أرى الوقت،
أراكَ..
....
....
...
لكنني لا أراني
Close

The room of darkness

I am from darkness, my
homeland is an aging butterfly,
my prayers are the desert


I wash in rain’s spit.
In my prayers the sun
dances tip-toe.

*

My god on the brink of a death.
He the echo’s infraviolet.
He is a storm
that loves to talk.

*

I was born with a genetic defect,
one of twins: I
and solitude.
I shall gift you all a sad heart,
a burst eye, a foot
with twenty toes
and other limbs left me
by Time, my friend.

*

My father budded between sheets
of pouring rain, between
two moments of silence
from the widowed sky.

When I accepted him as a father
he made me paper angels
that I can beat easy
at hide-and-seek.

*

My father was the first volcano on earth
and our balcony the axis of the swirling rain
at the beginning of a feast day.
Our balcony was a rowboat of tears
sometimes sunk in childish clamour.
Our balcony: a life that left the city
and settled in a tub of imagination


In our new home
there is no balcony.

*

I saw new accessories
worn by the earth
and I saw houses shed their doors
to disassociate themselves
from loved ones parting.

*

I saw cities abandon their inhabitants,
the train lines creaking
on their back
and weeping the river to bid farewell.

*

I feel blood vagrant
in my veins.
I feel washrooms playing cards
atop my lighthouse head.

*

Words need someone
to scrub them with soap,
need looser clothes
and a stranger who won’t demand they smile.

*

In light
I see the darkness
I see my god
I see time
I see you


but I don’t see me.

The room of darkness

I am from darkness, my
homeland is an aging butterfly,
my prayers are the desert


I wash in rain’s spit.
In my prayers the sun
dances tip-toe.

*

My god on the brink of a death.
He the echo’s infraviolet.
He is a storm
that loves to talk.

*

I was born with a genetic defect,
one of twins: I
and solitude.
I shall gift you all a sad heart,
a burst eye, a foot
with twenty toes
and other limbs left me
by Time, my friend.

*

My father budded between sheets
of pouring rain, between
two moments of silence
from the widowed sky.

When I accepted him as a father
he made me paper angels
that I can beat easy
at hide-and-seek.

*

My father was the first volcano on earth
and our balcony the axis of the swirling rain
at the beginning of a feast day.
Our balcony was a rowboat of tears
sometimes sunk in childish clamour.
Our balcony: a life that left the city
and settled in a tub of imagination


In our new home
there is no balcony.

*

I saw new accessories
worn by the earth
and I saw houses shed their doors
to disassociate themselves
from loved ones parting.

*

I saw cities abandon their inhabitants,
the train lines creaking
on their back
and weeping the river to bid farewell.

*

I feel blood vagrant
in my veins.
I feel washrooms playing cards
atop my lighthouse head.

*

Words need someone
to scrub them with soap,
need looser clothes
and a stranger who won’t demand they smile.

*

In light
I see the darkness
I see my god
I see time
I see you


but I don’t see me.
Sponsors
Gemeente Rotterdam
Nederlands Letterenfonds
Stichting Van Beuningen Peterich-fonds
Ludo Pieters Gastschrijver Fonds
Hendrik Muller fonds
Lira fonds
J.E. Jurriaanse
Literature Translation Institute of Korea
Partners
LantarenVenster – Verhalenhuis Belvédère