Poetry International Poetry International
Poem

Tomas Tranströmer

MORNING BIRDS

I waken the car
whose windscreen is coated with pollen.
I put on my sunglasses.
The birdsong darkens.

Meanwhile another man buys a paper
at the railway station
close to a large goods wagon
which is all red with rust
and stands flickering in the sun.

No blank space anywhere here.

Straight through the spring warmth a cold corridor
where someone comes running
and tells how up at head office
they slandered him.

Through a back door in the landscape
comes the magpie
black and white.
And the blackbird darting to and fro
till everything becomes a charcoal drawing,
except the white clothes on the washing-line:
a palestrina chorus.

No blank space anywhere here.

Fantastic to feel how my poem grows
while I myself shrink.
It grows, it takes my place.
It pushes me aside.
It throws me out of the nest.
The poem is ready.

OCHTENDVOGELS

Ik wek de auto
zijn voorruit met stuifmeel overdekt.
Ik zet mijn zonnebril op.
Vogelzang donkert.

Terwijl een andere man een krant koopt
op het station
vlak bij een grote goederenwagon die
volkomen rood van de roest staat te
flikkeren in de zon.

Nergens lege ruimte hier.

Dwars door de lentewarmte een koude gang
waardoor iemand aan komt hollen
en vertelt dat men hem heeft belasterd
tot in het bestuur.

Door een achterdeur in het landschap
komt de ekster
zwart en wit. Hel’s vogel.
En de merel heen en weer hippend tot
alles één houtskooltekening wordt,
behalve de witte kleren aan de waslijn,
een palestrinakoor:

Nergens lege ruimte hier.

Fantastisch te voelen hoe mijn gedicht groeit
terwijl ik zelf krimp.
Het groeit, het neemt mijn plaats in.
Het verdringt mij.
Het gooit mij uit het nest.
Het gedicht is af.

MORGONFÅGLAR

Jag väcker bilen
som har vindrutan överdragen med frömjöl.
Jag sätter på mig solglasögonen.
Fågelsången mörknar.

Medan en annan man köper en tidning
på järnvägsstationen
i närheten av en stor godsvagn
som är alldeles röd av rost
och står flimrande i solen.

Inga tomrum någonstans här.

Tvärs genom vårvärmen en kall korridor
där någon kommer skyndande
och berättar att man förtalat honom
ända upp i styrelsen.

Genom en bakdörr i landskapet
kommer skatan
svart och vit, Hels fågel.
Och koltrasten som rör sig kors och tvärs
tills allt blir en kolteckning,
utom de vita kläderna på tvättstrecket:
en palestrinakör.

Inga tomrum någonstans här.

Fantastiskt att känna hur min dikt växer
medan jag själv krymper.
Den växer, den tar min plats.
Den tränger undan mig.
Den kastar mig ur boet.
Dikten är färdig.
Close

MORNING BIRDS

I waken the car
whose windscreen is coated with pollen.
I put on my sunglasses.
The birdsong darkens.

Meanwhile another man buys a paper
at the railway station
close to a large goods wagon
which is all red with rust
and stands flickering in the sun.

No blank space anywhere here.

Straight through the spring warmth a cold corridor
where someone comes running
and tells how up at head office
they slandered him.

Through a back door in the landscape
comes the magpie
black and white.
And the blackbird darting to and fro
till everything becomes a charcoal drawing,
except the white clothes on the washing-line:
a palestrina chorus.

No blank space anywhere here.

Fantastic to feel how my poem grows
while I myself shrink.
It grows, it takes my place.
It pushes me aside.
It throws me out of the nest.
The poem is ready.

MORNING BIRDS

I waken the car
whose windscreen is coated with pollen.
I put on my sunglasses.
The birdsong darkens.

Meanwhile another man buys a paper
at the railway station
close to a large goods wagon
which is all red with rust
and stands flickering in the sun.

No blank space anywhere here.

Straight through the spring warmth a cold corridor
where someone comes running
and tells how up at head office
they slandered him.

Through a back door in the landscape
comes the magpie
black and white.
And the blackbird darting to and fro
till everything becomes a charcoal drawing,
except the white clothes on the washing-line:
a palestrina chorus.

No blank space anywhere here.

Fantastic to feel how my poem grows
while I myself shrink.
It grows, it takes my place.
It pushes me aside.
It throws me out of the nest.
The poem is ready.
Sponsors
Gemeente Rotterdam
Nederlands Letterenfonds
Stichting Van Beuningen Peterich-fonds
Ludo Pieters Gastschrijver Fonds
Hendrik Muller fonds
Lira fonds
J.E. Jurriaanse
Literature Translation Institute of Korea
Partners
LantarenVenster – Verhalenhuis Belvédère