Poetry International Poetry International
Gedicht

Togara Muzanenhamo

PORTRAIT OFF A WATER TROUGH

PORTRET AAN EEN WATERBAK

Hier dronk de oude man en veegde hij zijn mond,
schepte koel water en waste zijn gezicht met een diepe
zucht – zijn gladde, kale kruin glimmend onder
de zon als gepolijste speksteen. De dag was lang,
het zoeken tevergeefs, fluitend en klakkend met zijn tong,
een zakje met gekookte bataten over zijn schouder

geslagen, de bamboestok vorsend door raaigras.
Hij ging met de opgaande zon – fluitend, klakkend,
zijn gang zwak en traag, het heldere uitspansel glanzend
op ruw opgelapte laarzen. Maar waar was het kalf
dat hij zocht? De moeder zoog op haar eigen speen
in het kraamhok, zilverreigers wit op de schutting.

In 1931 geboren zijn betekent niets hier – gewrichten kraken
bij elke zware stap, alleen de hemel en het landelijk uitzicht
troosten herinnerings loop diep met de stille adem
van de dood. De wind zingt door het gras, papegaaien in
dorre bomen vliegen op, maar jeugd fluistert een herbegin,
toegeven of vergeten zal zijn gekromde schaduw zomaar niet.

Hij weet dat het kalf zich ergens schuilhoudt en zoekt
naar een kleine vertroebeling, een thermiekbel van buizerds
zeilt westelijk van de rustende zon, er slingeren schedelhulzen
van wilde sinaasappels rond in de struiken. Hij loopt tot waar
de windmolen zijn fraaie rondes maakt, gestage glans
van zilverwieken die de bak effent tot simpele spiegel;

en hier stopt de oude man en drinkt, de volle maan
komt op waar de zon opkwam, de zon die langzaam zakt
naar de horizon. En even staat hij stil, de juniavond
die snel afkoelt, de gebroken blik van een vreemde,
tandeloos en kaal, terugstarend uit rimpelend water,
al haast weer vlak, de hemel nat genageld met sterlicht.

PORTRAIT OFF A WATER TROUGH

It was here the old man drank and wiped his mouth,
cupped the cool water and bathed his face with a deep
exhale – his smooth balding scalp shining beneath
the sun like polished soapstone. The day had been long,
the search forlorn, whistling and clicking his tongue,
a small sack of boiled sweet potatoes slung back over

his shoulder, bamboo cane sifting through lovegrass.
He’d walked with the rising sun – whistling, clicking,
his gait limp and slow, the blond expanse glistening
off boots rugged with repair. But where was the calf
he sought? The calf’s mother suckling on her own teat
back in the maternity pen, egrets white on the fence.

To be born in 1931 means nothing here – joints ache
with each tired step, only the sky and rural landscape
soothe the memory’s walk deep with the quiet intake
of death. The wind sings through the grass, parrots rise
from bare trees, yet youth still whispers some reprise
his hunched shadow won’t easily surrender or forget.

He knows the calf lies somewhere low and searches
for shallow disturbances, a thermal of jackal buzzards
soars west off the reclining sun, shattered skull-gourds
of wild oranges littering the bush. He walks to where
the windmill turns its sweet exercise, the steady gleam
of silver blades levelling the trough to a simple mirror;

and here the old man stops and drinks, the full moon
rising where the sun rose, the sun steadily sinking into
the horizon. And for a while he stands still, the June
air quickly turning cold, the broken look of a stranger,
toothless and bald, staring back off wrinkled water
his hands left to settle, the sky nailed wet with stars.
Close

PORTRET AAN EEN WATERBAK

Hier dronk de oude man en veegde hij zijn mond,
schepte koel water en waste zijn gezicht met een diepe
zucht – zijn gladde, kale kruin glimmend onder
de zon als gepolijste speksteen. De dag was lang,
het zoeken tevergeefs, fluitend en klakkend met zijn tong,
een zakje met gekookte bataten over zijn schouder

geslagen, de bamboestok vorsend door raaigras.
Hij ging met de opgaande zon – fluitend, klakkend,
zijn gang zwak en traag, het heldere uitspansel glanzend
op ruw opgelapte laarzen. Maar waar was het kalf
dat hij zocht? De moeder zoog op haar eigen speen
in het kraamhok, zilverreigers wit op de schutting.

In 1931 geboren zijn betekent niets hier – gewrichten kraken
bij elke zware stap, alleen de hemel en het landelijk uitzicht
troosten herinnerings loop diep met de stille adem
van de dood. De wind zingt door het gras, papegaaien in
dorre bomen vliegen op, maar jeugd fluistert een herbegin,
toegeven of vergeten zal zijn gekromde schaduw zomaar niet.

Hij weet dat het kalf zich ergens schuilhoudt en zoekt
naar een kleine vertroebeling, een thermiekbel van buizerds
zeilt westelijk van de rustende zon, er slingeren schedelhulzen
van wilde sinaasappels rond in de struiken. Hij loopt tot waar
de windmolen zijn fraaie rondes maakt, gestage glans
van zilverwieken die de bak effent tot simpele spiegel;

en hier stopt de oude man en drinkt, de volle maan
komt op waar de zon opkwam, de zon die langzaam zakt
naar de horizon. En even staat hij stil, de juniavond
die snel afkoelt, de gebroken blik van een vreemde,
tandeloos en kaal, terugstarend uit rimpelend water,
al haast weer vlak, de hemel nat genageld met sterlicht.

PORTRAIT OFF A WATER TROUGH

Sponsors
Gemeente Rotterdam
Nederlands Letterenfonds
Stichting Van Beuningen Peterich-fonds
Prins Bernhard cultuurfonds
Lira fonds
Versopolis
J.E. Jurriaanse
Gefinancierd door de Europese Unie
Elise Mathilde Fonds
Stichting Verzameling van Wijngaarden-Boot
Veerhuis
VDM
Partners
LantarenVenster – Verhalenhuis Belvédère