Poetry International Poetry International
Gedicht

Maria Barnas

A TABLE OF POSSIBILITIES

I took the table to work on.
The legs came off easily and the top isn’t heavy
but now I’m sitting at the window on the wrong side
of this house, the city escapes me. A face
I don’t remember the name of.

Maybe I oughtn’t to listen to a requiem
in the morning but if I don’t I hear girls
giggling. You never know when they’ll start.
Can’t the singer make a single mistake just for once? Like me

with a tall man in a low house on the water.
We went swimming. We were happy once in a while
but one day I became frightened of the table.

It made no difference if I left.
It would still be there anyway.

He shows the new wife the little sun
on the thermostat to be switched off at night.

Does she know she’s sleeping between my sheets?
That the bed is mine and that I’m going to come
and collect the chairs and the wicked sea.

EEN TAFEL VOL MOGELIJKHEDEN

EEN TAFEL VOL MOGELIJKHEDEN

Ik nam de tafel mee om aan te kunnen werken.
De poten lieten gemakkelijk los en het blad is niet zwaar
maar nu ik aan de verkeerde kant van dit huis
aan het raam zit, ontglipt me de stad. Een gezicht
waarvan ik me de naam niet herinner.

Misschien moet ik ’s ochtends niet luisteren
naar een requiem maar anders hoor ik meisjes
giechelen. Je weet nooit wanneer ze beginnen,
Kan de zangeres niet één keer een fout maken? Zoals ik

met een lange man in een laag huis aan het water.
We zwommen. We waren wel eens gelukkig
maar op een dag werd ik bang voor de tafel.

Hij trok zich er niets van aan of ik zou gaan.
Hij zou er toch wel blijven staan.

Hij wijst de nieuwe vrouw de kleine zon
die ’s nachts uit moet op de thermostaat.

Weet ze dat ze onder mijn dekens slaapt?
Dat het bed van mij is en dat ik de stoelen
en de slechte zee kom halen.
Close

EEN TAFEL VOL MOGELIJKHEDEN

Ik nam de tafel mee om aan te kunnen werken.
De poten lieten gemakkelijk los en het blad is niet zwaar
maar nu ik aan de verkeerde kant van dit huis
aan het raam zit, ontglipt me de stad. Een gezicht
waarvan ik me de naam niet herinner.

Misschien moet ik ’s ochtends niet luisteren
naar een requiem maar anders hoor ik meisjes
giechelen. Je weet nooit wanneer ze beginnen,
Kan de zangeres niet één keer een fout maken? Zoals ik

met een lange man in een laag huis aan het water.
We zwommen. We waren wel eens gelukkig
maar op een dag werd ik bang voor de tafel.

Hij trok zich er niets van aan of ik zou gaan.
Hij zou er toch wel blijven staan.

Hij wijst de nieuwe vrouw de kleine zon
die ’s nachts uit moet op de thermostaat.

Weet ze dat ze onder mijn dekens slaapt?
Dat het bed van mij is en dat ik de stoelen
en de slechte zee kom halen.

A TABLE OF POSSIBILITIES

I took the table to work on.
The legs came off easily and the top isn’t heavy
but now I’m sitting at the window on the wrong side
of this house, the city escapes me. A face
I don’t remember the name of.

Maybe I oughtn’t to listen to a requiem
in the morning but if I don’t I hear girls
giggling. You never know when they’ll start.
Can’t the singer make a single mistake just for once? Like me

with a tall man in a low house on the water.
We went swimming. We were happy once in a while
but one day I became frightened of the table.

It made no difference if I left.
It would still be there anyway.

He shows the new wife the little sun
on the thermostat to be switched off at night.

Does she know she’s sleeping between my sheets?
That the bed is mine and that I’m going to come
and collect the chairs and the wicked sea.
Sponsors
Gemeente Rotterdam
Nederlands Letterenfonds
Stichting Van Beuningen Peterich-fonds
Prins Bernhard cultuurfonds
Lira fonds
Versopolis
J.E. Jurriaanse
Gefinancierd door de Europese Unie
Elise Mathilde Fonds
Stichting Verzameling van Wijngaarden-Boot
Veerhuis
VDM
Partners
LantarenVenster – Verhalenhuis Belvédère